Staatssecretaris De Jager van Financiën heeft op verzoek van onder meer het Verbond van Verzekeraars de fiscale gevolgen van de verschillende compensatieregelingen voor beleggingsverzekeringen op een rijtje gezet. Verzekeraars brengen vaak hoge kosten in rekening bij het afsluiten van een kapitaal- of lijfrenteverzekering. Het is bij het afsluiten van een lijfrenteverzekering van bijvoorbeeld 5000 euro niet ongebruikelijk dat daar gelijk 500 euro van af wordt getrokken voor het betalen van de provisie van de tussenpersoon en de door de verzekeraar gemaakte kosten voor het opstellen van de polis en dergelijke. Meteen een verlies van 500 euro dus, dat eerst moet worden goed gemaakt, en dan spelen de beurskoersen gedurende de tijd dat de polis loopt uiteraard ook een belangrijke rol. Neem een combinatie van een woekerpolis en het huidige beursklimaat. De verzekeraar maakt weliswaar minder winst voor de aandeelhouders, maar hij kan wel jaarlijks aan de polishouders hoge administratiekosten in rekening brengen. Bovendien is de verzekeraar niet verantwoordelijk voor het verloop van de beurskoersen en het profiel dat de verzekeringnemer heeft gekozen bij het afsluiten van zijn verzekering (hoog risico, gespreid risico, risicomijdend). Het komt er in feite op neer dat verzekerden mee mogen profiteren als het op de beurs goed gaat, maar daar hangt wel een fors kostenplaatje aan. Gaan de beurzen onderuit, dan verdampt alles wat in eerdere jaren is verdiend, terwijl de kostenstructuur gewoon doorloopt. Enkele levensverzekeraars zijn onlangs collectieve compensatieregelingen overeengekomen voor kapitaalverzekeringen en lijfrenten die de vormgeving hebben of hadden van een zogenoemde beleggingsverzekering. Globaal gesproken komen de compensaties neer op een verlaging met terugwerkende kracht van het kostenpeil van de verzekeringen of een verlaging van de premies voor bepaalde risicodekkingen. Daaraan zijn echter weer fiscale gevolgen verbonden, want kapitaalverzekeringen en lijfrenten zijn voornamelijk fiscaal gestimuleerde producten waarmee verzekeraars graag koketteren. Daarmee schermen ze hun kosten- en provisiestructuur immers prima af. Om fiscale duidelijkheid te bieden aan belastingplichtigen heeft De Jager de fiscale gevolgen van de huidige compensatieregelingen in kaart gebracht. Het gaat om: ? Compensatie voor het verleden van nog lopende verzekeringen door middel van een betaling ineens of door bijboeking van waarden op nog bij de verzekeraar lopende verzekeringen; geen bijzondere fiscale gevolgen, heffing van inkomstenbelasting geschiedt over het hogere bedrag. ? Compensatie voor het verleden van beëindigde verzekeringen en ter zake van verzekeringen die aan een andere verzekeraar zijn overgedragen. Het gaat hierbij meestal om een betaling in contanten aan de verzekeringnemer; op zo?n nabetaling zijn in principe dezelfde rechten en plichten van toepassing als op de eerdere betaalde uitkering of afkoopsom. ? Verlaging voor de toekomst van de kosten of de premies voor bepaalde risicodekkingen van nog bij de verzekeraar lopende verzekeringen. Het gaat hierbij om een verlaging van de oorspronkelijk overeengekomen premie of om een verhoging van de verzekerde waarden waarbij de oorspronkelijk overeengekomen premie gelijk blijft. Premies moeten binnen een bepaalde bandbreedte vallen; voor de toekomst mag voor de bandbreedte-eis als laagste premie worden uitgegaan van de premie zoals die op grond van de compensatieregeling is overeengekomen. Mochten levensverzekeraars nog andere manieren van tegemoetkoming ontwikkelen, dan kunnen ze die voorleggen aan de Kennisgroep Verzekeringsproducten van de Belastingdienst. (Bron: Staatscourant)